Fair Fysio Blog: Jumpers Knee

De jumpers knee is een vrij bekende (overbelastings)blessure onder sporters, met name bij hen die tijdens hun sportbeoefening ook nog eens veelvuldig moeten springen. Vandaar ook de naam natuurlijk. Het betreft hier een tendopathie (peesaandoening). Een tendopathie die langer dan drie maanden duurt is chronisch en wordt tendinose genoemd.

De aangedane pees in kwestie is uiteraard de patellapees. De pees vormt het aanhechtingspunt van de m. quadriceps (de grote kniestrekker van het bovenbeen) aan het scheenbeen en loopt over de knieschijf heen. Bij volwassenen is de patellapees de zwakste schakel in het strekapparaat van de knie. Vandaar dat hier nogal eens klachten in ontstaan. Deze klachten bestaan vooral uit pijn na het belasten, iets wat kenmerkend is voor een peesaandoening. Indien de situatie verslechtert kan er in de loop der tijd echter ook pijn tijdens het belasten aanwezig zijn. Verder kan er enige mate van zwelling aanwezig zijn. Ontstekingsverschijnselen zoals roodheid en warmte ontbreken.

Pijn wordt vooral geprovoceerd door kniebuigingen, met name wanneer deze uitgevoerd worden op een hellend vlak, de zogenaamde decline squat test. Dit omdat er in die situatie de grootste kracht op de knieschijf en de pees wordt uitgeoefend. In het dagelijks leven zijn traplopen en opstaan uit een (lage) stoel vaak pijnlijk.

Therapie bestaat uit dagelijkse excentrische krachttraining van de m. quadriceps, met name om de kwaliteit van de patellapees te verbeteren. Zoals we vorige maand gezien hebben is het effect van excentrisch trainen bij peesaandoeningen bewezen effectief bij Achillespeestendinose. Er zijn sterke aanwijzingen dat dit ook voor aandoeningen van de patellapees geldt. Naast de krachttraining kan het zinvol zijn om de kniebuigers (met name de hamstrings) te rekken. Indien deze verkort zijn moet de m. quadriceps immers meer moeite doen om de knie te strekken.

Een goede oefening is in dit geval bijvoorbeeld met het gezonde been in enkele seconden voorwaarts afstappen van een verhoging. Hiermee bereikt men ongeveer dezelfde houding als bij de decline squat test. Iets minder functioneel en praktisch is het oefenen op de leg extension, waarbij het gewicht met twee benen omhoog moet worden getild om dit vervolgens met het aangedane been zeer rustig weer te laten zakken. Nadeel van deze laatste oefening is dat men er speciaal voor naar een fitnesscentrum moet en dat de uitgevoerde beweging minder functioneel is in het dagelijks leven. Voordeel is daarentegen dat men de belasting zeer precies en heel geleidelijk op kan bouwen en dat men zeer licht kan beginnen.

De truc is om rondom de pijn te oefenen. Wanneer men tijdens de oefeningen volledig pijnvrij is dient de intensiteit te worden verhoogd. Na drie maanden is men doorgaans klachtenvrij. Laagfrequent de oefeningen uit blijven voeren wordt aangeraden.

Bron:

Nugteren, K. van & Winkel, D. (2010). Orthopedische casuïstiek: Onderzoek en behandeling van anterieure kniepijn. Houten: Bohn Stafleu van Loghum

Wilt u reageren of heeft u een vraag voor Fair Fysio? Kijk dan op www.facebook.com/fairfysio en/of www.fairfysio.nl!